Αναρωτιέμαι

Αναρωτιέμαι τι μπορεί να μετρηθεί,

 με την αγάπη, μες τα δυο σου μάτια.

Αν είναι κάποια ικανή ανταμοιβή,

σε δόξα, χρήμα και παλάτια.

Αναρωτιέμαι τι μπορεί να μου χαρίσει,

 τον κόσμο όλο, μοναχά σε μια στιγμή.

Κάτι ικανό τα δάκρυα να στεγνώσει,

να μην ξανάρθουν πόνοι και καημοί.

Χάνομαι, στη ζεστή σου την αγκάλη,

μέσα στο απάνεμο γαλήνιο ακρογιάλι.

Αναρωτιέμαι αν η μοίρα εχει κρυμμένα

κι αλλά ανεξήγητα παιχνίδια κερδισμένα,

ή όλα όσα μ αφορούν, βγάζουν σε σένα,

στα δυο σου χέρια, τα ζεστά, τα αγαπημένα.

Αναρωτιέμαι τι είναι η αγάπη τελικά,

Είναι μαγεία, είναι τεχνη ερωτική,

ή είναι αυτό που μας πληγώνει οριστικά

και μια ζωή την κουβαλάμε την πληγή.

Βγες να τραγουδήσεις

Όταν η νύχτα πέφτει κρύα και βαριά,

τότε ειν’ που θέλει μιαν αγάπη η καρδιά.

Τότε ακριβώς το σώμα λαχταρά,

του έρωτα,

να νοιώσει την χαρά.

Σαν ο αγέρας παρασέρνει παγωμένος,

 φύλλα κι αισθήματα κι ουρλιάζει λυσσασμένος,

 τότε έχουμε ανάγκη απ’ τη ζέστη την μεγάλη,

 της αγκαλιάς,

 που αναμμένο είναι μαγκάλι.

Όταν ο χρόνος,  παρασέρνει βιαστικός,

ζωές και τύχες και κοιτάς εκστατικός,

τι απομένει απ’ όλα αυτά για να θρηνήσεις,

κράτα την θύμηση

και βγες να τραγουδήσεις.

Ένα τραγούδι πονεμένο ερωτικό,

μα κι’ αισιόδοξο, τρελό, ποιητικό,

ένα τραγούδι για το πώς και το γιατί,

συνήθως χάνουμε τον δρόμο

και καταστρέφεται η γιορτή.