Μέλι και γύρη…

Είναι καιρός που δεν ανησυχώ

κι όλα τα δύσκολα, νομίζω, έχουν περάσει.

Ήρθε η ελπίδα κι άραξε μ’ ένα δικό της φως

και την γαληνή έφερε μες το καραβοστάσι.

Ένα μικρούλι, νιούτσικο μωρό,

που κάνει τη ζωή μου πανηγύρι

και κάθομαι το βλέπω κι απορώ,

έτσι στην κούνια του αθώο που εχει γύρει.

Αναθεώρησα και ιδέες μα και πράξεις.

Όλα τα θέλω διάβηκαν και πάνε. 

Κι έμειναν οι Αγγέλοι στις επάλξεις

κι οι μάγισσες για να του τραγουδάνε.

Κι εγώ γιαγιά σε δύσκολο καιρό,

εύχομαι οι καιροί να ‘ναι μέλι και γύρη.

και κάθομαι το βλέπω κι απορώ,

έτσι στην κούνια του αθώο που έχει γύρει. 

 Ακριβό μελάνι

Ήρθε και πάλι ο ποιητής

να με ρωτήσει, πως μπορώ

στιχάκια και σκαρώνω;

Εγώ του αποκρίθηκα…

πως με σ' αυτόν τον κουρνιαχτό,

το στήθος μου ματώνω.

Κι' από το αίμα της καρδιάς,

φτιάχνω ακριβό μελάνι

και καταγράφω των καιρών,

την τρέλα και την πλάνη.

Ένα παιδί…
Ένα παιδί Ένα παιδί μικρό της αγκαλιάς, 
η αγάπη μου για σένα και δεν ξέρει. 
τι μου ‘χεις κάνει από τότε που σε γνώρισα 
και πόσα βάσανα έχω υποφέρει. 

Ένα παιδί μικρό μ’ αίμα στο γόνατο,
ο έρωτας που ένοιωσα για σένα,
που με κοιτά κλαμένο απαρηγόρητο
κι όλο αναπολεί τα περασμένα.

Ένα παιδί μικρό που ονειρεύεται,
η συνήθεια που έχουμε κερδίσει
Κι όμως κι οι δυο μας χρόνια ησυχάζουμε,
μην το παιδάκι ακούσει και ξυπνήσει.