Πάλι…
Πάλι, με πήρε ο ύπνος τα χαράματα, 
με την καρδιά βαριά, το σώμα ανήμπορο 
και μες το όνειρο, ω μοίρα, χίλια οράματα 
μου παίζουνε ένα παιχνίδι ύποπτο… 

Πάλι στα μέρη που μεγάλωσα γυρνώ.
Μου λείπει η ζωή που χάλασα.
Τρελή, στους δρόμους τρέχω σε ζητώ 
και καταλήγω, να κοιτώ την θάλασσα.

Γνωστοί και φίλοι, σαν σκιές περνούν 
και ψιθυρίζουν λόγια λυπημένα. 
Οι θύμισες σκυλιά που αλυχτούν 
κι όλο μοιρολογούν πικρά για μένα.

Πάλι ξυπνώ με την εικόνα σου θολή , 
σ’ ένα τοπίο όλο ομίχλη κι υγρασία, 
έχω στα χείλη μου, ακόμα, το φιλί, 
όμως καμιά δεν έχει πλέον σημασία. 
Ελένη Κουτούφαρη Σέττα

Μέτρησα…
Μέτρησα τα φεγγάρια της ζωής μου 
και βρήκα πως μου λείπει ένα, 
εκείνο που είχα δει ένα βράδυ, 
στα μάτια σου τα δακρυσμένα
κι ακόμα μου φωτίζει το σκοτάδι.
Μέτρησα της χαράς τις ώρες 
και βρήκα ότι λείπει μια, 
εκείνη που έζησα κοντά σου 
μακριά από την πολυκοσμία 
μες την ζεστή την αγκαλιά σου.
Μέτρησα τα φιλία που καίνε, 
τα χείλη μου εδώ και χρόνια 
κι είδα πως περισσεύει ένα, 
αυτό που αμέλησα να δώσω, 
κι είναι καιρός να μετανιώσω.
Μέτρησα τα λεπτά της ώρας, 
που με χωρίζουν από σένα, 
έλα και φέρε το φεγγάρι, 
φέρ’ την χαρά, πάρε με πάλι, 
στα χέρια σου τα αγαπημένα, 
γιατί έχω τόσα να σου δώσω, 
μ’ αγάπη φως μου  φυλαγμένα...