2o Arteis;

2o Arteis;

ΑΧ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ http://youtu.be/Y7BbDlFGcEk....ένα μ' αρέσει παρακαλώ....

Νανούρισμα

Νανούρισμα

Μου ζήτησε εψές αργά,

που ξάπλωσες στο στρώμα

να σου κρατήσω συντροφιά,

να σου χαρίσω την καρδιά

κι ένα φιλί στο στόμα.

Μα εγώ με τόσα που περνώ,

χρόνο δεν είχα και μυαλό

και σ άφησα μονάχο.

 Όμως μετά μετάνιωσα,

κάθισα και σου τα ‘γραψα

όσα στο νου μου τα ’χω.

Ηθελα πάντα η βραδιά,

σαν έρχεται, να φέρνει,

χίλια καλούδια στη ποδιά

και δίπλα σου να γέρνει.

Ένα αστέρι φωτεινό,

να φέγγει να διαβάζεις

και το φεγγάρι ολόγιομο,

σε έγνοια να με βάζεις.

Ένα καλάθι με καρπούς,

γλυκούς οσάν το μέλι,

την πείνα σου να πολεμούν 

κι ένα χρυσό καρβέλι.

 Μια φεγγαρίσια μάγισσα,

για να σε νανουρίσει,

να σου χαϊδέψει τα μαλλιά,

να σε γλυκοφιλήσει.

Και κειός ο δράκος ο κακός,

που όλους τους τρομάζει,    

στα πόδια σου, σαν το σκυλί,

πιστά να σε κοιτάζει.

Νεράιδες τριγύρω σου,

να πλέκουνε στεφάνια,

να στα φορούνε στα μαλλιά,

στο στήθος τους γιορντάνια.

Του δάσους τα άγρια ξωτικά,

να κουβαλάνε ξύλα 

και να σου φτιάχνουν πάπλωμα,

με λούλουδα και φύλλα.

Κι όλα του κόσμου τα παιδιά,

με μια φωνή μελένια,

να λεν τραγούδια μαγικά,

γλυκά, ξεψυχισμένα.

Κι ο ύπνος όταν θα φανεί,

να σέρνει το κατόπι,

ονείρατα βελούδινα,

όσα της γης οι τοποι.

Κι εσύ, καβάλα σ άλογο,

μ’ ολάνοιχτα φτερά,

να ταξιδεύεις όπου θες,

την κάθε σου φορά.

Και μες τον ύπνο να γελάς,

να γίνεσαι παιδί,

που όλες τις γης τις ομορφιές,

κατάφερε να δει.

"κι εσύ το είδες..." - 40 ΣΥΝ-ΠΟΙΕΙΝ- ( videoart :Θανάσης Πάνου)

Μέλι και γύρη…

Είναι καιρός που δεν ανησυχώ

κι όλα τα δύσκολα, νομίζω, έχουν περάσει.

Ήρθε η ελπίδα κι άραξε μ’ ένα δικό της φως

και την γαληνή έφερε μες το καραβοστάσι.

Ένα μικρούλι, νιούτσικο μωρό,

που κάνει τη ζωή μου πανηγύρι

και κάθομαι το βλέπω κι απορώ,

έτσι στην κούνια του αθώο που εχει γύρει.

Αναθεώρησα και ιδέες μα και πράξεις.

Όλα τα θέλω διάβηκαν και πάνε. 

Κι έμειναν οι Αγγέλοι στις επάλξεις

κι οι μάγισσες για να του τραγουδάνε.

Κι εγώ γιαγιά σε δύσκολο καιρό,

εύχομαι οι καιροί να ‘ναι μέλι και γύρη.

και κάθομαι το βλέπω κι απορώ,

έτσι στην κούνια του αθώο που έχει γύρει. 

 Ακριβό μελάνι

Ήρθε και πάλι ο ποιητής

να με ρωτήσει, πως μπορώ

στιχάκια και σκαρώνω;

Εγώ του αποκρίθηκα…

πως με σ' αυτόν τον κουρνιαχτό,

το στήθος μου ματώνω.

Κι' από το αίμα της καρδιάς,

φτιάχνω ακριβό μελάνι

και καταγράφω των καιρών,

την τρέλα και την πλάνη.

Ένα παιδί…
Ένα παιδί Ένα παιδί μικρό της αγκαλιάς, 
η αγάπη μου για σένα και δεν ξέρει. 
τι μου ‘χεις κάνει από τότε που σε γνώρισα 
και πόσα βάσανα έχω υποφέρει. 

Ένα παιδί μικρό μ’ αίμα στο γόνατο,
ο έρωτας που ένοιωσα για σένα,
που με κοιτά κλαμένο απαρηγόρητο
κι όλο αναπολεί τα περασμένα.

Ένα παιδί μικρό που ονειρεύεται,
η συνήθεια που έχουμε κερδίσει
Κι όμως κι οι δυο μας χρόνια ησυχάζουμε,
μην το παιδάκι ακούσει και ξυπνήσει.

Η ψυχή

Είναι η ψυχή ένα κομμάτι του θεού, 

όπως και αν είναι το όνομα του,

εδώ κι αλλού.

Ένα κομμάτι που το σώμα εγκλωβίζει

και μια ζωή πασχίζει, ενώ γνωρίζει,

ποιο το καλό, ποιο το κακό,

να φτάσει ως το τέλος,

αλώβητο και σεβαστό,

νόημα να δώσει στην πορεία

και στης ζωής την ιστορία.

Είναι η ψυχή εκείνο το διαμάντι,

οπου σε τόνους λάσπη είναι θαμμένο

και μια ζωή ο άνθρωπος πασχίζει,

ευλαβικά να το κρατάει κρυμμένο

κι όλο την λάσπη να αντιμετωπίζει.

Είναι η ψυχή  ο σπόρος της αγάπης

κι είναι το σώμα το φθαρτό σπορείο.

Τα βάσανα, οι κόποι, οι χαρές

εντεταλμένα… λίπασμα θειο,

δίνουν τι ευκαιρίες τις σωστές,

η αγάπη γιγαντώνει την ψυχή,

την κάνει, ικανή για δυο…

Στο καφενείο

Μες το μικρό το καφενείο

που πίναμε καφέ οι δυο,

βρέθηκα σήμερα τυχαία

κι ήρθες στη σκέψη μου μοιραία.

Ήπια το τσάι  μου αλμυρό,

γιατί είχα να σκεφτώ καιρό, 

πως είναι άδεια η ζωή μου,

αφού δεν είσαι πια μαζί μου.

Γύρω μου έπεσε σιωπή,

καθώς θρηνούσα μοναχή

κι οι λιγοστές μικρές παρέες

ματιές αλλάξαν φευγαλέες.

και χαμηλώσουν την φωνή τους ,

σαν να διαισθάνθηκαν αλί τους,

πως κάθε σχέση αφού ανθίσει,

αφού θεριέψει και καρπίσει.

θα  ‘ρθει ο καιρός να μαραθεί

κι ένας στου δυο θα πληγωθεί.

Κι έτσι εδώ στο καφενείο,

μόνος ο ένας απ’ τους δυο,

τσάι θα πίνει αλμυρό

και θα διαβαίνει τον καιρό.

Πάλι…
Πάλι, με πήρε ο ύπνος τα χαράματα, 
με την καρδιά βαριά, το σώμα ανήμπορο 
και μες το όνειρο, ω μοίρα, χίλια οράματα 
μου παίζουνε ένα παιχνίδι ύποπτο… 

Πάλι στα μέρη που μεγάλωσα γυρνώ.
Μου λείπει η ζωή που χάλασα.
Τρελή, στους δρόμους τρέχω σε ζητώ 
και καταλήγω, να κοιτώ την θάλασσα.

Γνωστοί και φίλοι, σαν σκιές περνούν 
και ψιθυρίζουν λόγια λυπημένα. 
Οι θύμισες σκυλιά που αλυχτούν 
κι όλο μοιρολογούν πικρά για μένα.

Πάλι ξυπνώ με την εικόνα σου θολή , 
σ’ ένα τοπίο όλο ομίχλη κι υγρασία, 
έχω στα χείλη μου, ακόμα, το φιλί, 
όμως καμιά δεν έχει πλέον σημασία. 
Ελένη Κουτούφαρη Σέττα

Μέτρησα…
Μέτρησα τα φεγγάρια της ζωής μου 
και βρήκα πως μου λείπει ένα, 
εκείνο που είχα δει ένα βράδυ, 
στα μάτια σου τα δακρυσμένα
κι ακόμα μου φωτίζει το σκοτάδι.
Μέτρησα της χαράς τις ώρες 
και βρήκα ότι λείπει μια, 
εκείνη που έζησα κοντά σου 
μακριά από την πολυκοσμία 
μες την ζεστή την αγκαλιά σου.
Μέτρησα τα φιλία που καίνε, 
τα χείλη μου εδώ και χρόνια 
κι είδα πως περισσεύει ένα, 
αυτό που αμέλησα να δώσω, 
κι είναι καιρός να μετανιώσω.
Μέτρησα τα λεπτά της ώρας, 
που με χωρίζουν από σένα, 
έλα και φέρε το φεγγάρι, 
φέρ’ την χαρά, πάρε με πάλι, 
στα χέρια σου τα αγαπημένα, 
γιατί έχω τόσα να σου δώσω, 
μ’ αγάπη φως μου  φυλαγμένα...