Στο καφενείο

Μες το μικρό το καφενείο

που πίναμε καφέ οι δυο,

βρέθηκα σήμερα τυχαία

κι ήρθες στη σκέψη μου μοιραία.

Ήπια το τσάι  μου αλμυρό,

γιατί είχα να σκεφτώ καιρό, 

πως είναι άδεια η ζωή μου,

αφού δεν είσαι πια μαζί μου.

Γύρω μου έπεσε σιωπή,

καθώς θρηνούσα μοναχή

κι οι λιγοστές μικρές παρέες

ματιές αλλάξαν φευγαλέες.

και χαμηλώσουν την φωνή τους ,

σαν να διαισθάνθηκαν αλί τους,

πως κάθε σχέση αφού ανθίσει,

αφού θεριέψει και καρπίσει.

θα  ‘ρθει ο καιρός να μαραθεί

κι ένας στου δυο θα πληγωθεί.

Κι έτσι εδώ στο καφενείο,

μόνος ο ένας απ’ τους δυο,

τσάι θα πίνει αλμυρό

και θα διαβαίνει τον καιρό.