Πάλι…
Πάλι, με πήρε ο ύπνος τα χαράματα, 
με την καρδιά βαριά, το σώμα ανήμπορο 
και μες το όνειρο, ω μοίρα, χίλια οράματα 
μου παίζουνε ένα παιχνίδι ύποπτο… 

Πάλι στα μέρη που μεγάλωσα γυρνώ.
Μου λείπει η ζωή που χάλασα.
Τρελή, στους δρόμους τρέχω σε ζητώ 
και καταλήγω, να κοιτώ την θάλασσα.

Γνωστοί και φίλοι, σαν σκιές περνούν 
και ψιθυρίζουν λόγια λυπημένα. 
Οι θύμισες σκυλιά που αλυχτούν 
κι όλο μοιρολογούν πικρά για μένα.

Πάλι ξυπνώ με την εικόνα σου θολή , 
σ’ ένα τοπίο όλο ομίχλη κι υγρασία, 
έχω στα χείλη μου, ακόμα, το φιλί, 
όμως καμιά δεν έχει πλέον σημασία. 
Ελένη Κουτούφαρη Σέττα