Ακριβό μελάνι

Ήρθε και πάλι ο ποιητής

να με ρωτήσει, πως μπορώ

στιχάκια και σκαρώνω;

Εγώ του αποκρίθηκα…

πως με σ' αυτόν τον κουρνιαχτό,

το στήθος μου ματώνω.

Κι' από το αίμα της καρδιάς,

φτιάχνω ακριβό μελάνι

και καταγράφω των καιρών,

την τρέλα και την πλάνη.